قطع عضو به برداشتن قسمتی از یک اندام یا کل آن از طریق جراحی گفته می شود. از علل شایع قطع عضو دراندام تحتانی می توان به دیابت، تصادفات جاده ای و بیماری های عروقی اشاره کرد. چهار سطح اصلی قطع عضو در اندام تحتانی عبارت اند از: زیر زانو، روی زانو، بالای زانو و قطع از هیپ.

 

قطع عضو بالای زانو 

در قطع عضو بالای زانو که به آن "قطع عضو ترانس فمورال" نیز گفته می شود، پا از استخوان ران، بالاتر از سطح کندیل ها قطع می شود.
درقطع عضو از بالای زانو تلاش می شود که بیشترین طول کاربردی اندام حفظ شود. در این سطح از قطع عضو به دلیل از دست رفتن مفصل زانوی اناتومیک مصرف انرژی در استفاده از پروتز بیشتر است. در قطع از بالای زانو امکان تحمل وزن از قسمت انتهایی اندام وجود ندارد.
بعد از قطع عضو بالای زانو پس از التیام زخم ها و زمانی که ترشح زخم ها به پایان رسید می توان برای دریافت پروتز اقدام کرد.
برای به دست آمدن نتیجه مطلوب و تسریع روند دریافت پروتز لازم است که از زمان قطع عضو تا زمان دریافت پروتز، مراقبت های بعد از قطع عضو صورت گیرد. این اقدامات شامل مراقبت از استامپ، حالت دهی استامپ و ورزش های تقویت عضلات می باشد.

 

مراقبت از استامپ 

از زمان قطع عضو تا بهبود زخم ها فرد لازم است که به صورت منظم از زخم استامپ مراقبت نموده واقدامات لازم برای بهبود هر چه سریعتر زخم ها و جلوگیری از عفونت استامپ راه انجام دهد.

حالت دهی استامپ

پس از قطع عضو و در طول دوره نقاهت جهت حفظ دامنه حرکتی کامل مفاصل بالاتر لازم است که فرد قطع عضو تمرینات حفظ دامنه حرکتی و جلوگیری از ایجاد خشک شدگی مفصل (کانتراکچر) را انجام دهد. همچنین جهت کاهش تورم بعد از جراحی لازم است که فرد قطع عضو اقداماتی انجام دهد که می تواند به شکل یکی از روش های بانداژ استامپ با باند کشی، استفاده از جوراب های مخصوص بعد از جراحی و یا استفاده از لاینر های پروتزی باشد.

ورزش های تقویت عضلات

در طول دوره نقاهت بعد از جراحی به دلیل اینکه فرد معمولا تحرک کمی دارد ممکن است باعث ضعف در عضلات اصلی استامپ و در نتیجه عدم حصول نتیجه مطلوب در استفاده از پروتز و ایجاد لنگش شود. برای جلوگیری از این اتفاق لازم است که فرد قطع عضو بطور منظم و روزانه ورزش های تقویت عضلات استامپ را انجام دهد. این تمرینات جهت تقویت چهار گروه اصلی عضلات شامل خم کننده (FLEXOR)، صاف کننده(EXTENTSOR)، دور کننده (ABDUCOR) و جمع کننده (ADDUCTOR) می باشد.

پروتز بالای زانو

مراحل ساخت پروتز بالای زانو

برای تهیه پروتز بالای زانو ابتدا فرد قطع عضو به خانه پروتز مراجعه می کند و پس از معاینه و مشاوره فرد در مورد روش مناسب ساخت پروتز و بهترین قطعات پروتزی پا تصمیم گیری می شود.
سپس از استامپ فرد قالبگیری شده و اصلاح قالب براساس نوع سوکت پروتزی انتخاب شده توسط متخصصین پروتز انجام می شود.
در مرحله بعد به دلیل اینکه استامپ فرد بعد از قطع عضو دارای تورم بوده و از بین رفتن این تورم نیازمند استفاده از پروتز است برای فرد قطع عضو چک سوکت داینامیک تهیه می شود در ادامه اموزش های لازم برای استفاده از پروتز و همچنین آموزش راه ر فتن اصولی با پروتز به فرد داده می شود و فرد برای 2 تا 4 هفته با پروتز موقت تمرین می کند.
در این طول مدت تورم بعد از جراحی ازبین رفته و اقدامات لازم برای تغییر پروتز انجام می شود در نهایت پس از بالغ شدن استامپ (از بین رفتن تورم بعد از جراحی و شکل گیری استامپ) سوکت اصلی برای فرد ساخته می شود.
تفاوت اصلی پروتز موقت با پروتز اصلی (نهایی) در این است که سوکت این پروتز موقتی می باشد و پس از برطرف شدن تورم و به اصطلاح بالغ شدن استامپ این سوکت تعویض شده و سوکت نهایی برای فرد ساخت می شود.

 

قطعات پروتزی بالای زانو

قطعات در پروتز بالای زانو شامل سوکت پروتزی، مفصل زانو پروتزی، لاینر پا، اتصالات، لوله و پنجه پروتزی است.
*هر کدام از این قطعات در صفحه قطعات پروتزی (لوازم پای مصنوعی) به طور کامل توضیح داده شده است*

 

قیمت پروتز پا بالای زانو

هزینه ساخت پروتز پا بالای زانو وابستگی زیادی به قطعات مورد استفاده در ساخت پروتز دارد بعنوان مثال در مورد مفاصل پروتزی مورد استفاده هزینه ها می تواند در بازه 5 میلیون تومان که شامل مفاصل ساده مکانیکی می شود تا بیش از 300 میلیون تومان که شامل مفاصل پیشرفته هوشمند است، متغییر باشد.